Całe szczęście „polskie Aspen” czyli nieśmiertelna Białka Tatrzańska jak zwykle podczas dużych mrozów nawaliła tyle białego puchu, a raczej śniegowego ryżu, że dało się pośmigać w zasadzie bez przerwy.Jednakże ustalając tegoroczną datę „Easter Jam” byliśmy lekko zaniepokojeni, tym bardziej, że park który powstał w zeszłym roku na pierwszej edycji tych zawodów, nieformalnie nazwanych „Okular Jam” zaskoczył wszystkich swoją okazałością i oryginalnością, ale możecie sobie wyobrazić ile ton „białego puchu” poszło na jego konstrukcje. W tym roku na tydzień przed samymi zawodami było go dwa razy mniej, jednakże i tak data została ustalona na 20 marca.

W zasadzie zaczynam zastanawiać się nad koneksjami i możliwościami „meteorologicznymi” przedstawicieli firmy Burton w Polsce, gdyż na cztery dni przed wyznaczoną datą zaczął się największy opad tejże zimy(przynajmniej w tym regionie), a chmury postanowiły zawiesić się właśnie nad Białką. Zbieg okoliczności? To wytłumaczcie mi jeszcze skąd nagle na dzień przed zawodami i trwające do dziś, słońce, niebieskie niebo i wiosenno-snowboardowy klimat, który bez dwóch zdań przypomniał nam pierwszą edycję tejże imprezy? Woodoo? Pakt z „diobłem”?

Czy może kontakty z inną „ciemną stroną mocy”? To lepiej zostawmy bez odpowiedzi…

Jeśli chodzi o sam park to został on całkowicie przebudowany,a głównym „projektantem” był nie kto inny jak Jan Wolak, czyli „Good Job”, który przy wsparciu Łukasza  (BRTN), Bońka, Antka, Michała i Artka znów zadowolił każdego z „zawodników i zawodniczek”, którzy drogą internetową zapisali się tłumnie (aż 112 osób) by pośmigać razem w ten słoneczny dzień

Jeśli chodzi o „Line Up” to w parku znalazły się”: duży butter box, piknik, skejtowe duże rury ze śnieżnymi schodami (podwójnie łamany płaskownik i prosta), sporych rozmiarów skocznia, nieśmiertelny banan, a na samym dole parku wielki „quotero – funbox” na którym znalazły się:

up- rail, drzewo idealne do „tapów”, i boks na którym posypało się wiele „rampowych trików”. Podsumowując było na czym pojeździć.

W tym roku formuła nie różniła się od tej z pierwszej edycji „Easter Jam” i prowadzący imprezę Maciek Heczko (Serum Grupa), wraz z „pilnującą porządku” Madzią(BRTN) nagradzali najlepszych w tym dniu gadżetami, których ok. 40 przygotowały Burton, Anon i Red.

Jam Session potrwał dwie godziny i jak można było się spodziewać triki sypały się grubooo….Najfajniejsze w samych zawodach było to, że oprócz znanych twarzy polskiego snowboardingu takich jak Nikodem Franczak, Jasiek Wolak, Maciek Migacz, „Młoda Gumka”,Kasia Kwiecień, Marcin Kordek, Piotr Zelek, Tomek Wolak czy Sławek Szwarc, poziomem nie odbiegali od nich młodzi „nie odkryci” jeszcze snowboardziści, a różnorodność przeszkód dawała możliwości zarówno jibberom, jak i tym bardziej preferującym skocznie.

Ci z was, którzy czytają moje artykuły czekają teraz pewnie na jakieś „negatywy” tego stanu rzeczy i dłuższy wywód na temat komercjalizacji tejże kinematografii. Niestety muszę was zadziwić gdyż mam zajawę na te filmy jak „stonka na młode ziemniaki” i uważam, że tylko polepszają sytuację w naszej branży.

Jednakże wrócimy kilka dobrych lat wstecz, gdyż nie mogłem się oprzeć by napisać wam o filmie skejtowym, który „na zawsze zmienił moje życie(heh)”…

Kiedy jeszcze nikt nie wiedział, co znaczy HD, a w Polsce o Internecie mówiło się w „Wiadomościach” z za oceanu przysłano paczkę, w której to znalazła się między innymi kaseta VHS o wdzięcznym tytule „Toy Machine – Welcome to Hell”…
Na wstępie należałoby zaznaczyć, że film ten uświadomił mi, że już trochę jeżdżę na deskorolce. A mianowicie, moi drodzy rok wydania „Welcom to Hell” to 1996. Tak, tak film ten ma już 13 lat, także jest to kawał czasu. Istnieje dość duże prawdopodobieństwo, że wśród was, czytających ten artykuł nie, którzy mogą być jego rówieśnikami…

Jeśli chodzi o sam film to już po oglądnięciu intra możemy spodziewać się tego, co czeka nas dalej. Dość surowe napisy i świetna grafika – śmiejący się demon,diabeł czy też inne szatańskie stworzenie, idealnie komponują się z tym, co pojawia się zaraz po nich – triki, które sypią się gęsto, a szybki montaż i konkretny kawałek zespołu „Lard” wprowadza nas od razu w deskorolkowy klimat lat 90-tych. Były to lata dość dużego postępu skejtowego i oglądając ten film sami zobaczycie, że poziom trików momentami jest bardzo podobny jak ten w roku 2009, przynajmniej na tą jedną nogę…

Zaraz po intro swój part ma Mike Maldonado, która zaczyna od śmigania pomiędzy nowojorskimi taksówkami. W przejeździe wallridy, feeble, smithy, dużo jazdy w centrum miasta i naprawdę fajne „deskorolkowe rozkminy” tego skatera w połączeniu z kawałkiem The Misfits naprawdę „dają radę”. Mike nie miał jeszcze wtedy statusu Pro i był można by powiedzieć „nowym nabytkiem Toy Machine”, jak sami zresztą zobaczycie już wtedy jeździł świetnie.

Następny przejazd to Elisa Steamer. Bez dwóch zdań najlepsza damska deskorolkowa postać lat 90-tych, która trikami miażdżyła niejednego koleszkę, ma bardzo przyjemny deskorolkowy klimat. Jako typowy skejtowy szowinista powiem wam jednak, że tą część filmu ogląda się naprawdę fajnie i pokazuje ona, że także dziewczyny mogą naprawdę dobrze śmigać na desce (w Polsce śmigać może tylko Estera hehehehe).

Elisa śmiga do spokojnego kawałka „The Sundays” a zaraz po niej na ekran wjeżdża materiał ze skateparkowych tourów, Toy Machine, zaczynający się od mistrzowskich sekw na minirampie. Team trzepie triki do numeru Van Halen, więc jest naprawdę „wysoko”.

Kolejny przejazd to Brian Anderson. Towarzyszy mu kultowy kawałek „Another Brick in The Wall” Pink Floyd i naprawdę jest na co popatrzeć. Duże raile, techniczne triki, sekwy wszystko na mistrzowskiej stylówie na długo pozostaną w waszej pamięci.

Za raz po nim „małoletni” Satva Leung i pamiętne słowa grożącego koleszki z pod kościoła ” You stay here i’ll be back…” W tej części następuje mała zmiana klimatu muzycznego ” Overton Berry Ensemble – Superstar” rozsiadamy się wygodnie w fotelu i oglądamy naprawdę kawał dobrej i różnorodnej deskorolki.

Satva ma również kilka trików w dziale „Friends”, który następuje właśnie po jego części, tam też możemy zobaczyć niezbyt przyjemną interwencję służb porządkowych, nie za dobrze nastawioną wtedy do młodych ludzi na deskorolkach. Część ta kończy się ollie w konkretny kąt i reklamówką zaprzyjaźnionej firmy ZERO.

Po „Friendsach” wjeżdżamy na ostro. Zmiana klimatu muzycznego, dobra gitarka a na ekranie Donny Barley. Triki po wszystkim co się da, wallridy, pool jamy, w nocy w dzień. Nie ważne czy na ulicy jest pełno ludzi, lub czy zaraz z za rogu nie wyskoczy pędząca gdzieś taksówka, jazda na maksa i duże prędkości, po prostu to co w deskorolce najlepsze. Z tego przejazdu na pewno zapamiętacie ostatnią sekwę z feeblami…

Kultowym dla mnie przejazdem jest part Eda Tempeltona. Nie zabraknie oczywiście jego grafiki, nieprzewidywalnych numerów, przykrótkich (kultowych) spodni i świetnego stylu. Z resztą nie trzeba na desce jeździć 15 lat by wiedzieć kim jest Ed. Dla tych jednak, którzy nie wiedzą kim jest ta postać, polecam wpisać jego imię i nazwisko w jakąkolwiek wyszukiwarkę a dowiedzie się wszystkiego…Ja napiszę wam jeszcze tylko, że to właśnie on jest odpowiedzialny za to całe zamieszanie…

Po Edzie następuje czas kiedy to polecam usiąść wygodnie i przygotować się na naprawdę grubą miazgę. Moim zdaniem jest to jeden z najlepszych przejazdów w dziejach skejtowej kinematografii (ewentualnie lepszym może być też part tego samego pana w „Misled Youth”). Uwaga, szef wszystkich szefów, railowy wymiatacz i dla niejednej osoby ikona streetowej deskorolki opartej na łotaniu największych raili jakie mamy akurat pod ręką, czyli Jamie Thomas a do tego kawałek Iron Maiden „Hallowed Be Thy Name”. Już pierwsza sekwa uświadamia nas w tym, że triki które zaraz zobaczymy wbiją nas w fotel, do tego stopnia, że będziemy mięć tylko szansę na ruszenie ręką po pilota w celu przewijania „rzeczy niemożliwych”. Spodziewajcie się: poręczy przy schodach po których bali byście się zejść „bez trzymania”, wielkich gapów, łamanych raili i słynnego lipslaida „na boso”.

Myślicie, że to już wszystko?

Jest jeszcze jedna rzecz, coś co po tym filmie pamięta się najbardziej. Sekcja „gleb i dzwonów”. Ośmielę się napisać, że przez te trzynaście lat od wydania „Welcome to Hell” nie było jeszcze takiej jatki. Zapewniam was, że słabsi z was przy niektórych ujęciach będą zakrywać oczy bądź nawet wychodzić z pokoju (heh), a jeśli pokażecie tą część rodzicom, to jeśli w ogóle wypuszczą was z domu na deskę to w pełnym zestawie ochraniaczy łącznie ze zbroją na motocross. Tą część filmu polecam odpuścić sobie przed samym wyjściem na deskę choć zaczyna się od pięknych makro ujęć rozkwitu przyrody i piękna natury…

Na uwagę zasługuje też outro, na którym to w tle napisów do klimatycznego „Samba Pa Ti” Santany, Jamie robi fifty fifty chyba najdłuższą rurę jaką można znaleźć…

Jeżeli uda wam się zdobyć oryginalne wydanie tego filmu, a od 2003 roku dostępne jest ono również na DVD, czekają na was extrasy w których między innymi zobaczycie dyskotekowego(heh) skatera Chada Muske…

Podsumowując ten film, to jest to obowiązkowa pozycja w deskorolkowej kolekcji. Ja wracam do niego często i mam nadzieje, że to co napisałem zachęci tych z was, którzy jeszcze nie widzieli „Welcome to Hell” do jego zobaczenia. Może i dla was stanie się on tym „kultowym”…

Poniżej znajdziecie soundtrack z tejże produkcji, a dla tych, którzy nie będą mieli dostępu do tego filmu mam miłą wiadomość – możecie go zobaczyć „online”, klikając tutaj

txt.Maciek Heczko

Chyba jeszcze nigdy odkąd jeżdżę na desce rozwój deskorolki nie był tak zauważalny. Przestają dziwić wszędzie poruszający się na deskorolkach młodzi ludzie. Sklepy pełne są deskorolkowych ciuchów, butów i akcesoriów, dziewczyny oglądają się za skejtami na ulicy, a gdy ktoś z poznanych przeze mnie rówieśników (tak trochę przed 30-stką) zapyta mnie czym się zajmuję, a ja odpowiem że głównie to deskorolką w większości przypadków nie jest zdziwiony. Może zauważam to ponieważ mieszkam w dużym “tolerancyjnym” mieście, ale skateboarding stał się wręcz częścią miejskiej kultury. O popularności deskorolki już pisałem, ale do stworzenia tego tekstu zainspirowało mnie zupełnie coś innego, a mianowicie temat skateparków i miejsc do jazdy, a raczej ich “obecności” w naszym kraju i o tym jak to kiedyś “skateparkiem” był dwu paletowy grindbox i historyczna dubeltówka. Może ten tekst dla nie których z was będzie zbyt “lokalny”, ale ciężko jest pisać o czymś czego się nie widziało , więc przedstawię wam to z perspektywy mojego deskorolkowego “wychowania” i skatowych podróży w poszukiwaniu skateparku… Jeśli chodzi o ową inspirację to były nią często słyszane prze ze mnie teksty, wypowiadane przez kilkunastoletnich skaterów, typu:”ten park jest do dupy, nawierzchnia jest słaba a rurka za niska, a poza tym zamiast quotera powinien być bank, a zamiast dwóch ławek rurka, i w ogóle to daleko jest od centrum, a ciemny kolor jest brzydki”. Nie chcę też aby tekst ten miał pełnić funkcje moralizatorskie, a jedynie może dać trochę do myślenia młodszemu, nieco rozpieszczonemu ogromem skate produktów, gronu skaterów. I wreszcie na koniec tego wstępu muszę zaznaczyć, że to co przeczytacie poniżej na pewno nie będzie “kroniką polskiego skateboardingu” opowiadającą o jego początkach, ponieważ sam na desce jeżdżę od około 12 lat a sam znam osoby, które po ulicach “odpychają” się już znacznie dłużej.

Wróćmy do naszych skateparków. Nie tak dawno mój redakcyjny kolega Wiktor, znalazł na jakiejś starej nie aktualizowanej od kilku lat stronie internetowej listę skateparków w Polsce. Wiecie ile ich było? Nie trzydzieści, nie dwadzieścia, nawet nie piętnaście a jedynie siedem! Nawet jeśli autor owego rankingu nie policzył sobie parków dokładnie, lub nie zwiedził naszego kraju wzdłuż i wszerz to możemy przyjąć, przy niewielkiej granicy błędu liczbę dziesięciu. Wiecie ile skateparków jest teraz? Próbowałem to policzyć, jednakże po pewnym czasie stwierdziłem, że moje obliczenia również mogą być niezbyt dokładne i postanowiłem zasięgnąć wiedzy u specjalistów z firmy Techramps. Tam jednak również mieli problem z określeniem dokładnej liczby, jednakże do porównania wystarczy nam ilość parków wykonanych prze Techramps a jest ich już ponad sto! Dodajmy do tego parki wykonane przez inne firmy takie jak Five Ramps, ParkRamp czy firmy zagraniczne, których parki też znajdują się w Polsce i wyjdzie nam ok. dwustu! Także moi drodzy jest na co narzekać (heh) W zasadzie skateparki mamy teraz w każdym większym mieście w Polsce.

Prawie każdy z was ma możliwość codziennej jazdy w miejscu przeznaczonym specjalnie do tego, z którego nikt nie będzie chciał was wyrzucić używając do tego mojego ulubionego argumentu “bo tak”. Dla porównania gdy kilka lat temu (ok.9) chcieliśmy pojeździć w skateparku (a raczej czymś co go przypominało) wybieraliśmy się busem do Myślenic, gdyż tam znajdował się park najbliżej Krakowa! Cieszyliśmy się nim tak jak małe dziecko gdy dostanie lizaka. Choć zarówno jego stan jak same elementy nie były szczytem marzeń, a większość z nich pomagaliśmy tuningować miejscowej ekipie w której wyróżniali się Pony i jego brat Krzysiek, Piotrek Kosiba, Masło i Fryta. Wycieczki do Myślenic były dla nas prawdziwym wydarzeniem, gdy przychodził weekend o 8.00 na dworcu stawała cała ekipa czyli Ja, Wiktor (obecnie pan redaktor skateboard.pl), Grzesiek Grabysz (mieszkający teraz prawdopodobnie w NY – ale ślad po nim zaginął), Piotrek Hryniów(pracuje teraz w 360sklep) i Kuba Bednarski (obecnie dumny tata). W skateparku często dołączał do nas Hołek śmigający wtedy żółtą “Zastawą”. Katowaliśmy tak do samego wieczora a wracając często rozmawialiśmy o tym jak to wspaniale było by mieć takie miejsce u siebie w mieście.

Niejednokrotnie dyskutowaliśmy również o skateparkach marzeń, których wtedy wg. nas było w USA tysiące, ale i tych, w których to ktoś jeździł będąc np. u babci w Warszawie… (heh). Wspominając to wszystko śmiejemy się teraz, ale czasem trochę “nerw ciśnie” jak słyszymy gdy jeździmy w np. fajnym parku narzekania na brak miejsc do jazdy… Teraz możecie nawet zapisać się na obóz np. Wood Camp, gdzie zamiast drętwych zajęć na obozach sportowych czeka na was konkretny skatepark a opiekunami są skaterzy. Odrębną, ale też mającą wiele wspólnego z naszym tematem sprawą są tak zwane własnoręcznie zbudowane “spoty osiedlowe”. Na pewno każdy kto choć kilka lat jeździ na desce miał tą przyjemność jeździć na własnoręcznie zbudowanym grindboxie paleciaku.

fot.myślenice, typowy grindbox paleciak, jakieś 9 lat temu….

W moim mieście super specjalnym “secret spotem” były tyły Politechniki Krakowskiej i AWF za parkiem przy ul. Jana Pawła, oraz pomnik “z Orzełkiem”-jedyne chyba wtedy miejsca w Krakowie, z którego zdarzało się, że nikt nas nie wyrzucał i można było w miarę bezpiecznie skejtować. Tam właśnie powstała legendarna w Krakowie, rurka dubeltówka na której śmigała cała moja ekipa i gdzie poznaliśmy się i jeździliśmy z Zieleniem (niestety nie wiemy co teraz robi), Tomkiem Warzechą, Michałem Żyłą (obecnie założył rodzinę i przeniósł się do WWA), Ostrym (zajmuje się teraz snowboardem) i Maćkiem Zgórkiewiczem (Dj JRh2o, którego możecie znać między innymi z Es Game Of Skate). Rurka ta działa do dziś i możecie na niej śmigać w krakowskim Pool Forum. Działki, które znajdowały się nieopodal tego miejsca służyły nam jako “schowek” na nasze skrzynki i rurki, a gdy zaczynało padać można było śmigać na murkach pod dachem, jednakże tam ochrona wzywała policje a pod sam koniec “historii tego spotu” wysypywała piasek i kamienie co skutecznie utrudniało nam jazdę. W tamtych rejonach śmigać można było również na przebudowanym obecnie Placu Centralnym, gdzie głównie śmigała ekipa Grzesztofa znanego wam między innymi z Pool Forum, czyli Kazet, Nase i Romek.

fot.Grzesztof, kilka dobrych late temu – gdzieś w Nowej Hucie, na super przeszkodzie…

Dobrym spotem był też “Tatr Słowackiego”. Tam rządziła wtedy ekipa w skład, której wchodzili Szymon Mikołajczak, Wojtek Stec i Papaj pracujący teraz w Cool Sporcie na Loretańskiej, Łukasz Pieniążek (obecnie mieszka chyba w Anglii), Bastek (Intoksynator), Maciek Nowak (DSN), Para i jeszcze kilka osób, których niestety imion już nie pamiętam. Tam też nie raz znaleźć można było jakieś własnoręcznie przez chłopaków zmajstrowane przeszkody. Niestety dzięki bezmyślności kilku osób (o tym na skateboard.pl też już pisaliśmy) teatr stał się miejscówką z oficjalnym zakazem jazdy na deskorolce. W trochę późniejszych czasach można było w Krakowie jeździć w parku Powermana, pod Hotelem Forum, ale niezbyt nadawał się on do jazdy na desce…No chyba, że ktoś latał na dużej rampie jak Tony Hawk. Teraz gotowe przeszkody można kupić przez internet. Rurki, grindboxy, skocznie, i inne gadżety są dostępne za kilka stów.Jeśli ktoś ma dużo kasy może sobie nawet za kilka tysi zamówić minirampe. Oczywiście nie oznacza to, że nikt nie buduje już “spotów osiedlowych”, chodzi raczej o to, że tak naprawdę można takie rzeczy już po prostu kupić, co kiedyś było dla nas nie do pomyślenia. Nie wspominając już o skejtowych portalach internetowych, pełnych pułkach w skate shopach i deckach w cenach od 99zł. Kiedyś nawet sami robiliśmy sobie koszulki firm deskorolkowych (heh).

fot. Maciek Zgórkiewicz Bs Kickflip na Placu Centralnym…

Trochę zmieniła się również opcja jazdy na deskorolkach na miejskich spotach, nie oznacza to oczywiście że wszędzie można śmigać na desce a ochroniarze smarują dla nas murki, ale w wielu już miejscach obecność skaterów została zaakceptowana, a jako przykład można podać chociażby plac przy Galerii Krakowskiej gdzie w skejta tnie nie raz kilkanaście osób Różnice między tymi latami a rokiem 2009 można by wymieniać bez końca. Chodzi tu jednak o to by czasem po prostu ruszyć głową i nie narzekać. Wiadomo, że parków ciągle jest za mało ,a niektóre nie są “doskonałe”. Ale naprawdę wydaje mi się, że w Polsce warunki do rozwoju stają się coraz lepsze.

fot. Kilka dobrych lat temu-murki pod Politechniką, jeśli dobrze poszukacie znajdziecie tą miejscówkę i dziś. Na zdjęciu Grzesiek Grabysz we własnoręcznie zrobionej koszulce ZERO…

txt. ukazał się na portalu skateboard.pl

Wiosna czas zmian, odradzania się natury i przede wszystkim niesamowity okres dla nas – skaterów. Wreszcie pojawia się słońce i możemy opuścić podziemne parkingi, zadaszone wiaty i wszystkie inne “kryjówki”, dające możliwość śmigania w zimie, która w tym roku okazała się dla nas naprawdę sroga. Oczywiście część z was jest za pewne tymi “szczęśliwymi”, którzy w swoimi mieście, lub okolicach posiadają kryty skatepark, ale na pewno zgodzicie się ze mną, że nie ma to jak jeździć “pod gołym niebem na krótkim rękawku”. Po za tym w zasadzie od razu wychodząc z domu wskakujesz na deskę i zamiast wybierać śmierdzący autobus typu “ogórek” na własnych nogach docierasz na miejscówkę.

Ok wiosną się pozachwycaliśmy teraz czas na na temat główny : What the Fuck Is Bachinsky? Jest to, jak dla mnie idealne wprost skate video do oglądnięcia przed samym wyjściem na deskę, ale zacznijmy od początku…

Nie ukrywam, że firma City Skateboards nigdy nie była “bliska memu sercu”, choć ma dobre grafiki i nawet niezły team, jakoś nie była w moim guście. Po prostu każdy ma swoje zdanie i moje jest właśnie takie . Jednak film, o którym właśnie tu mowa już na stałe dostał się na pierwsze miejsca w mojej domowej wideotece i spowodował, że stronę City odwiedzam znacznie częściej …

Już od samego początku  w bardzo przyjemnym intro dostajemy potężną dawkę deskorolki, w wykonaniu tytułowego Dave’a. Triki, które wykonuje na betonowej minirampie chce się oglądać kilkakrotnie, a ich poziom nasuwa pytanie: “What the Fuck Is Bachinsky?!” i właśnie na nie przez cały film starają się opowiedzieć inni bohaterowie tejże produkcji.

Na pierwszy ogień idzie Jimmy Cao, rewelacyjne sekwy pykane w pełnym słońcu San Diego, dobre techniczne triki kopane w rytm piosenki Carl’a Douglas – Kung Fu Fighter, wprowadzają nas w przyjemny i lekki klimat filmu. Jego part podzielony jest na dwie części, a w tej drugiej numery sypią się dalej a w pamięci na pewno pozostają mistrzowskie lip triki w basenikach i kanałach odpływowych.

Za raz po nim równie ciekawy przejazd ma pro City Skateboards Jeremy Reeves. Wspólny part mają Eduardo Craig i Tommy Montgomery. Po jego oglądnięciu pewnie pozostanie wam w pamięci początek i słowa Eduaro “oh my good, don’t move don’t move” (też bym nie chciał przerwać takiego nosemanuala). Ci dwaj panowie niszczą konkretne miejscówki w rytm Stewiego Wondera, dobrymi technicznymi numerami.

Zaraz po nich na ekranie pojawia się  Kanadyjczyk Russ Milligan i tu również nie będziecie zawiedzeni, Russ swoim przejazdem pokazuje jak powinna wymiatać osoba posiadająca status “PRO”.

Na sam koniec “król flipperów”, nie mający jednak (jak sam przynajmniej mówi) polskich korzeni Dave Bachinsky. Pierwszy kickflip i pada pytanie “What the Fuck Is Bachinsky?!” oglądając dalej spadasz ze stołka, a jeżeli oglądasz ten film po raz pierwszy to non stop przewijasz numery, mówiąc pod nosem “łał, to @#%^& nie możliwe, itp.” . Jeżeli będziecie tymi szczęśliwcami, którzy mają oryginalne wydanie dvd, czekają na was również ciekawe bonusy. Wiem, że swego czasu dvd dodawane było do desek City. Film możecie też oglądnąć tutaj . Wersja dostępna w internecie trwa 23 minuty, tak jak pisałem wprost idealnie by oglądnąć ją przed samym wyjściem na deskę, w celu złapania jeszcze większej zajawki – oczywiście.

W przypadku każdego z jeżdżących na tym video koleszków ciężko jest napisać o trikach – wszystkie są dobre , ale to co “wyczynia” Dave, podsumuję w łatwy sposób “What the Fuck Is Bachinsky?! Może ktoś z was odpowie na to pytanie…?

Lista piosenek z tego wideo:

9 kwietnia w Białce Tatrzańskiej odbyły się zawody snowboardowe Burton & 36i6 Easter Jam. W zasadzie nie były to zawody, ale bardzo luźny Jam Session z nagrodami od firmy Anon, na którym to zjawiło się prawie 70 osób by wspólnie „posurfować w pełnym słońcu”, ale może zacznijmy od początku…

Kiedy to dwa dni przed samymi zawodami na „lodowcu białczańskim” w snowparku pojawiła się ekipa mająca za zadanie przygotować go do czwartkowego wydarzenia, już wiadomo było, że nie będzie to „kolejne jam session”. Po pierwsze na Kotelnicy „pełna palma” ponad 20 stopni i prawie bezchmurne niebo, a po drugie nagrody od sponsorów, czyli aż 30 sztuk okularów Anon spowodowały, że nazwa Easter Jam szybko została zastąpiona przez „Okular Jam”. Dodatkowo do naszej dyspozycji ratrak, łopaty, grabie i przede wszystkim konkretna ekipa w składzie Jan Wolak, Łukasz Kosmowski (BRTN), Maciek Heczko (Serum Grupa), Boniek, Skóra (pan fotograf) i Kuba „Stajla” Pawlikowski, oraz Piotr „Zelo” Zelek z Zako.

Jeśli chodzi o sam park to przez dwa dni „dzielnym szejperom” udało się przygotować naprawdę fajne lajny. „Po staremu” zostały łamany boks, rainbow i rurka natomiast zlikwidowany został piknik, długi czerwony boks, łamany boks i lajn dwóch chopek, który zastąpiony został przez jedną ale konkretną, która w dzień samej imprezy nie jednemu ze snowboardzistów przypadła do gustu. Dodatkowo pojawił się jeszcze spin z boksikiem, który również dawał naprawdę fajne opcje zabawy.

Prawdziwą rewelacją okazały się przeszkody umieszczone na dole naszego parku. Głównymi ich pomysłodawcami byli Zelo i Stajla. Quoter i corner, który znajdował się tam do tego czasu, zostały zmieniony na platformę na której znaleźć można było mini Quoterek z długim czerwonym boksem umiejscowionym jako coping, znaleźć się na nim można było wskakując na płaską część przez „deskorolkowy” London gap lub wjeżdżając jak na zwykły funbox, do tego po wykonanym lip triku na zjeździe z owej konstrukcji czekał na nas jeszcze krótki boks i kolejny ale mniejszy gap. Było to doskonałe miejsce do zakończenia przejazdu po parku. Jeśli jednak przeszkoda ta nie pasowała, któremuś z raiderów do dyspozycji na dole parku był jeszcze drewniany pool jam i piknik table wbity pod górkę. Oprócz przeszkód jibowych udało się jeszcze zbudować bardzo fajną chopkę ( około 9 m płaskiego ) na której rządzili Zefal, Tylka, Wolak ( Jasiek ) Gumka oraz paru innych riderów i riderek.

Podsumowując był to istny „fun park”, a dwa dni przygotowań minęły w świetnej atmosferze zabawy, dobrej pogody i ciągłego testowania przeszkód.

Jeśli chodzi o sam czwartek to nasi „nigdy nie mylący się” synoptycy zapowiadali opady deszczu, który tego dnia jednak postanowił nam odpuścić i na Kotelnicy Białczańskiej pojawiło się słońce w towarzystwie ponad 50 raiderów, którzy po odebraniu promocyjnego karnetu w cenie 35 zeta zaczęli zabawę w naszym parku.

Od godz. 11.30 ruszył Jam Session, którego formuła okazała się strzałem w dziesiątkę. Sędziowie oceniali najlepsze lajny, pomysłowość, styl, zaangażowanie, różnorodność trików i wykorzystywanie przeszkód, a komentator od razu przywoływał do siebie wyróżniających się w tym dniu zawodników, którzy nagradzani byli okularami Anon.

Triki sypały się gęsto na wszystkich przeszkodach, do tego zero spiny, świetna pogoda, dobra muzyka zagwarantowana przez ekipę Red Bull’a. Dopisali również zawodnicy. „Na starcie” oprócz młodych żądnych sławy (heheh) raiderów pojawiły się również bardziej znane twarze takie jak między innymi Marcin Kordek, Maciek „Plaster” Przężak, Damian „Zefal” Świder, Tomek „Tylka” czy ekipa 79th, Snowtown i Roninsnowobards. Jak „korzystać z nowej przeszkody” pokazywali również Stajla i Zelo Wszystko co działo się podczas imprezy, oraz jej przygotowań znajdziecie w foto relacji, a wkrótce i w formie video.

Podsumowując śmiało mogę napisać, że była to jedna z najlepszych imprez w tym sezonie i miejmy nadzieję, że jeszcze niejednokrotnie „Okular Jam” zagości na Kotelnicy Białczańskiej.

Dzięki dla organizatorów, którymi byli :Burton, 36i6, Analog, Gravis, Anon, Grupa Serum i Kotelnica Białczańska.

Przeróżne systemy, wkładki żelowe, materiały o niskim współczynniku ścieralności itp.?Tym próbują zdobyć nasze zaufanie liczne na tym rynku firmy…

Buty te z prostych trampków zmieniają się w super zaawansowane technologicznie obuwie mające jeden cel.  Nasza stopa ma czuć się w nich komfortowo dzięki zastosowaniu systemów, które w jak najlepszy sposób zabezpieczą ją przed urazami.

Jedną z firm, która stawia bardzo wysoką technologiczną poprzeczkę konkurencji jest mająca już 20 lat Sole Technology, producent takich butów jak Etnies, Es, Emerica i snowboardowego Thirty Two.

Od 2001 r. Sole zaczęło aktywnie studiować biomechanikę w takich dziedzinach jak skateboarding i snowboarding. Pod nadzorem profesora biomechaniki z University of Massachusetts Neda Fredrica, oraz obecnego głównego menagera laboratorium Jeremyego Determana, studenci badali najczęstsze urazy podczas jazdy na deskorolce i to jak zmniejszyć ryzyko ich powstawania.

W 2003 r. oficjalnie powstał Sole Technology Institute powszechnie nazywany po prostu STI, zlokalizowany w Lake Forest, CA. Było to pierwsze tego typu laboratorium zajmujące się sportami extremalnymi.

Obecnie jest ono najbardziej zaawansowanym tego typu miejscem na świecie. Wprowadza najbardziej efektywne systemy zapobiegające urazom i kontuzjom podczas jazdy na deskorolce. Ponieważ wcześniej wszystkie systemy stosowane w butach do jazdy wzorowane były na tych, które były powszechnie stosowane w sporcie, Sole próbuje odnaleźć czysto deskorolkowe rozwiązania mające zminimalizować ryzyko kontuzji.

Samo laboratorium można by opisać jako miejscówkę deskorolkową, tyle, że skater ?przyodziany? jest w masę czujników, kabli itp. Daje to możliwość odtworzenia jego ruchów w specjalnym programie komputerowym w celu dokładnego zbadania, co dzieje się z naszym ciałem podczas wykonywanych grindów, flipów zarówno tych czysto odjechanych jak i ostrych gleb.

Każdy z produktów, dodatkowo oprócz działań laboratoryjnych, testowany jest przez specjalnych ochotników podczas zwykłej jazdy, przez ok. 1 miesiąc, po czym skaterzy oddają buciki z powrotem do laboratorium, gdzie naukowcy zapoznając się z ich opinią, sprawdzając zużycie obuwia i starając się sprawić, aby produkt był jeszcze trwalszy i wygodniejszy.

Buciki badane są oczywiście również przez pro raiderów z teamów Etnies, Es i Emerica takich jak m.in. Ryan Scheckler czy Arto Saari, wcześniej takze Erik Ellington i Eric Koston.

Pierwszą i chyba najbardziej rewolucyjno – technologiczną nowinką, jaką wprowadził Sole był system G2. Umieszczona w pięcie specjalmy system w doskonały sposób amortyzuje i tłumi wszelkie drgania, przenoszone na naszą stopę, dodatkowo zapobiegając odbijaniu się pięt. Skonstruowany jest on dodatkowo tak by nie ograniczać czucia i kontroli nad deską. Stosowany jest we wszystkich pro modelach Es, Etnies i Emerica

W najlepszych modelach butów Sole?a znajdziecie również system STI Foam, czyli specjalną wkładkę piankową pochłaniającą większość sił działających na nasze stopy podczas wielogodzinnej jazdy na deskorolce, co z kolei powoduje zmniejszenie ilości urazów i komfort podczas jazdy.

Jeżeli chcecie zobaczyć jakie systemy zostały stworzone w Sole Technology Institute, jak działają i co mogą zmienić w twojej codziennej jeździe polecam filmik  Sole dostępny na Youtube (w wersji z Polskimi napisami) kliknij by zobaczyć , oraz stronkę http://www.stilab.com/ , która jest oficjalną stronką laboratorium…

Same buciki możecie zobaczyć w większości lepszych skate shopów w naszym kraju, oraz na stronach internetowych Etnies, Es i Emerica

opublikowano na www.skateboard.pl

Od zeszłego tygodnia galerią w “Pool Forum” zawładnęła “Panika” i nie jest to bynajmniej
spowodowane negatywnymi skutkami jej egzystencji, jakimkolwiek zamieszaniem, czy brakiem
ładu, a nową wystawą, która gości obecnie w tym miejscu.

Kasia Kobyłkiewicz, której prace będziecie mogli oglądać przez ponad miesiąc, w krakowskim
bowlu, mieszczącym się “w opuszczonym” hotelu Forum przyciągną wzrok wielu z was, gdyż po prostu nie można przejść obok nich obojętnie.

Oto krótki wywiad z Paniką, który przybliży wam jej twórczość i ją samą.

Czy to pierwsza twoja wystawa? Czy mieliśmy już szansę oglądać gdzieś twoje prace?
“Pool Forum” jest moją pierwszą wystawą wcześniej ujawniałam się tylko gdzieś na
art.stronach internetowych.

Jeśli ty sama miałabyś opisać swoją twórczość co byś napisała?

Ciężkie pytanie!trudno jest opisać to co z głowy przelewam   na papier i w jaką szufladkę próbuje wskoczyć.
Inaczej, karmie się street-artem i myślę że takie są moje prace. Przywieszone ujawnianie samej siebie, Yo!

Jakie są twoje inspiracje i czy jest jakiś artysta “idol”, “ten ulubiony”?

Mam wielu ulubionych ale z przekory podam tylko polskich artystów.Są to ludzie którzy wiedzą o czym mówią, i są świadomi tego co tworzą, wystarczy zobaczyć ich prace. Moi krakowscy bracia i siostry  ewik(jejo), mrs i ci porozrzucani po Polsce to bojar,5upreme,heiz

Wiem, że gdy tworzysz raczej nie zdejmujesz z głowy słuchawek.Czy jest jakiś ulubiony “rodzaj muzyki” przy którym pracujesz?

www.wefunckradio.com tam jest wszystko…

Twoje prace są dokładne i bardzo szczegółowe, czasem gdy oglądam niektóre z nich co chwilę odnajduje coś nowego. Czy to co robisz jest z góry zaplanowane czy”dodajesz” do nich dużo podczas działania?

Widzisz bo to jest trochę wszystko zagmatwane.zaczynam od tytułu, planu działania.Następnie czeka minie trochę żmudna praca czyli wektorowanie tego co mi wpadnie do głowy. Dalej to tylko zabawa i kosmetyka do momentu kiedy nie zacznie mi się zawieszać komputer od ilości elementów

No właśnie, wiele twoich prac powstaje “na komputerze”, ale są też prace wykonane ręcznie, jakie techniki lubisz najbardziej i kto to jest Karol?

ahahahahahah karol Draw to jedyna miłość mojego życia. Czasem maluje coś na płasko innego dnia niszczę zasłony i szyje z nich potwory bo mi coś odbije. Ogólnie to staram się korzystać ze wszystkich
technik jakie są mi znane choć kolarz jest mi najbardziej bliski.

Jesteś osobą, która nie za wiele lubi mówić o sobie i wręcz zdradzać swoją tożsamość?To taka wizja muzyczna jak Daft Punk, którzy nigdy nie pokazują swojej twarzy? Czy coś zupełnie innego?

Wole żeby ludziska skupili się bardziej na tym co robię i  co mam do przekazania niż na mojej twarzy. Tyle.

Czy skończyłaś jakąś szkołę artystyczną?

Skończyłam sapu i trochę działałam na krakowskim AP.

Czym zajmujesz się na co dzień? Masz jakąś “pracę”, do której musisz “wstawać”?
Jestem projektantką Mody, hehehe. Bardzo się tego wstydzę więc już za parę dni będę grafikiem

Jakie są twoje plany na przyszłość?
Czas pokaże…

Czy w najbliższym czasie będzie można zobaczyć gdzieś twoje prace gdzieś
jeszcze twoje prace?

Planujemy z Jejo zaatakować Zakopane, zapraszamy! A kilka moich prac znajdziecie w “Rezerwacie Winyli”.

Czy pracowałaś może dla jakichś firm deskorolkowych? I czy podoba Ci się ten styl grafik, ciuchów i projektów?

Bardziej  działałam w kręgach hiphopu niż skateboardowych klimatach. Jeden i drugi temat jest mi bardzo bliski choć firmy deskorolkowe dają więcej możliwości do wyżycia się graficznego, twórczego. Przyznam się że ten temat był mi zawsze bardziej bliski. Wariuje oglądając to co można zrobić na deskach czy ciuchach. Więcej luzu, szału i w tym jest moc…

Prace Kaśki oglądać będziecie mogli w Forum przez miesiąc codziennie w godzinach otwarcia płacąc jedyne 4 zetka (tyle ile kosztuje wstęp do pool’a).

red. Maciek Heczko

maciek@skateboard.pl

opublikowano na www.skateboard.pl

Ich tematyką jest mroczny surrealistyczny świat widziany oczami dziecka, senny obraz zmiksowany z codziennością. Przypatrując się dokładniej każdej z prac, znajdziecie w nich kilka historii, które Ewa w charakterystycznym dla siebie stylu łączy w jedną całość, prowokując widza do uruchamiania swojej wyobraźni i niemalże samodzielnego dopowiadania sobie dalszego ciągu.

W galerii w „Pool Forum” (przy ul. Konopnickiej 28 w Krakowie) znajdziecie sześć prac. Dwie z nich są odręcznie narysowane, a cztery wykonane techniką wektorową.

Ewa pochodzi z Nowego Sącza, ale obecnie mieszka w Krakowie. Po skończeniu Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru „Sapu”, pracowała dla kilku polskich firm odzieżowych. W między czasie rozwijając swój własny projekt „Dream”. Jest ona kolejnym artystą, który wspiera projekt „Pool Forum”. Aby oglądnąć prace Ewy wystarczy jedynie uiścić opłatę w wysokości 4 zetka (tyle ile kosztuje jazda w Forum), która w całości przeznaczona jest na utrzymanie tego miejsca.

Oto, krótki wywiad z Ewą, z którego dowiecie się co ją inspiruje, mobilizuje i jak działa.

Od kiedy zaczęłaś interesować się malarstwem i rysunkiem i czy było coś co miało na to szczególny wpływ?

Malarstwem i rysunkiem interesuję się od najmłodszych lat, od kiedy dostałam pierwszy ołówek. Pamiętam tylko, że po prostu zaczęłam rysować. Pierwsze rysunki były bardzo proste. Najczęściej były to realne postacie, ich codzienne czynności. Pierwszą techniką jaką zaczęłam wykorzystywać były farby olejne. Stwierdziłam jednak, że nie do końca podoba mi się „nieczystość” ich kolorów i przerzuciła się na akryle i pisaki.

Na czym najczęściej malujesz?

Na samym początku wykorzystywałam różne płaszczyzny, w zasadzie można by powiedzieć, że malowałam na czym się da, od zwykłej białej kartki, przez płótno malarskie aż po ściany (nie tylko we własnym pokoju). Obecnie wstępne szkice rysuję na kartce a potem wrzucam je na komputer.

No właśnie, część swoich prac wykonujesz techniką wektorową. Kiedy zaczęłaś używać komputera w swojej twórczości i jak bardziej lubisz „działać” wirtualnie czy „na papierze”?

Komputerem zaczęłam się bawić w wieku 16 lat, a dokładniej kiedy poznałam jak wiele zalet ma program Corel. Trochę zajęło mi nauczenie się jego obsługi, ale kiedy wiesz już o co biega przed tobą pojawiają się coraz większe możliwości i można tworzyć naprawę niesamowite rzeczy, łącząc ze sobą różne techniki.Tak naprawdę zarówno rysowanie na papierze jak i w tym „mniej realnym świecie” tak samo mnie kręci i jest dla mnie dużą przyjemnością. Rysunek odręczny bardziej pobudza moją wyobraźnię, jedna kreska pociąga za sobą drugą tworząc następną historyjkę. Powoduje to, że wręcz nie potrafię przestać i kolejne z nich tworzą się same. Podobnie jest na komputerze tyle, że tu nie ogranicza nas nazwijmy to „obszar roboczy” (śmiech) możemy działać do woli.

Jakie są twoje inspiracje i czy jest w ogóle coś takiego jak „tematyka twoich prac”?

Najbardziej inspiruje mnie życie codzienne i wszytko co mnie otacza. Zarówno złe jak i dobre rzeczy. Można by powiedzieć, że to co rysuję to „mroczny klimat, ale o pogodnym charakterze”. Poprzez kolory, których używam nawet najbardziej mroczne postacie stają się bardziej przyjazne. A jeśli chodzi tematykę to nie jest jakoś określona. Tak naprawdę lubię rysować, różne rzeczy, ale zazwyczaj różniące się od ich rzeczywistego obrazu.

W twoich pracach, również i tych, które znajdują się obecnie w Forum, znajdziemy motywy deskorolkowe i snowboardowe. Jest jakiś szczególny powód do umieszczania tych motywów w twojej twórczości?

Lubię ten klimat i dobrze się w nim czuję bardzo podobają mi się grafiki umieszczane na deskach. I jak widać część z moich prac jest przeznaczona głównie jako projekty na deski. Po za tym jeżdżę na snowboardzie, lubię to. Sama jazda też jest dla mnie inspiracją.

Czy masz jakąś swoją ulubioną pracę w swojej kolekcji?

Tak, jest to „Zegar” – wzór na deskorolkę (red. znajdziecie go w Forum), lubię tą pracę ponieważ są to „moje kolory” i w pełni odzwierciedla mój klimat. A tak w ogóle wracając do inspiracji to lubię czaszki (hehe).

Czy masz jakiegoś ulubionego artystę?

Tak, z pewnością jest to Ray Cesar, Hydro, Never Effect i wielu, wielu innych, których można by wymieniać w nieskończoność.

Czy jest coś czym interesujesz się po za rysowaniem i malowaniem?

Tak jest kilka takich rzeczy, staram się nie ograniczać. Bardzo lubię fotografię i modę, designe, dobre kino i może to zabrzmi śmiesznie, jak na osobę, która nie jeździ, ale lubię filmy deskorolkowe.

Jakieś plany na przyszłość?

Czas pokaże, ale na pewno rysować, rysować, rysować….

Oto jedna z prac Ewy. Akurat tej nie zobaczycie, na naszej wystawie, ale w doskonały sposób oddaje jej klimat.

(kliknij foto by przyjrzeć się szczegółom

Więcej prac Ewy znajdziecie na myspace oraz na www.ewik.digart.pl

opublikowano na www.skateboard.pl

19 grudnia w krakowskim pool forum odbył się „Świąteczny Jam” , wyjątkowość tego wydarzenia oprócz atmosfery zbliżających się „Świąt Bożego Narodzenia”, dodała na pewno aura. Na zewnątrz w Krakowie padał mokry śnieg, mimo to każdy mógł się udać do Pool Forum by pośmigać na deskorolce w miłym towarzystwie, zobaczyć jak szybko w południowej Polsce podnosi się poziom „pływania” i posłuchać dobrej muzyki serwowanej przez specjalnych gości…

Impreza ta została zrealizowana przez nowo powstałą grupę eventową „Serum”, która ogarnęła cały skatowy temat tego wydarzenia i „Rezerwat Winyli”, który zajął się częścią muzyczną i ufundował główną nagrodę – gramofon. Nagrody dla zawodników ufundowały również Emerica, Altamont i Analog. Specjalnymi gośćmi muzycznymi byli Dj-e z ekipy Spirhytm, którzy to przemieszczali się pomiędzy wieloma gatunkami, od funky, przez dobry hip hop, elektronikę aż po rockowe, cięższe brzmienia zadowalając wszelkie gusta. Usłyszeć można było oczywiście wiele, znanych „deskorolkowych tematów”, które rozbrzmiewały dzięki nagłośnieniu dostarczonemu specjalnie na tę okazję przez Concept Music Art.

Same zawody rozegrane zostały w formie jam session, nad którym to przy wsparciu ekipy „Pool Forum” czuwał odpowiedzialny za „Grupę Serum” Maciek Heczko.

Jak wiedzą Ci, którzy już w owym basenie śmigali, jazda w nim jest naprawdę przyjemna, ale i nie należy do najłatwiejszych. Na południowej stronie skatowej polski widać jednak duży progres w tym temacie, i tak do jam session zgłosiło się 17 zawodników, którzy podzieleni zostali na cztery grupy. Każda z nich w części eliminacyjnej miała „swoje” 10 minut, a zawodnicy jeździli „do skuchy”. Już na tym etapie zawody stały na wysokim poziomie. Z każdej z grup „szanowne grono sędziowskie” w składzie Cebul, Johnny i „przewodniczący jury” Kuba Kowalczyk wybrało po dwóch najlepszych, którzy to stworzyli dwie półfinałowe grupy.

Atmosfera była naprawdę przyjemna w szczególności, że zmieniła się forma sędziowania. Na tym etapie zawodnicy oceniali się już sami, a każdy z nich miał możliwość oddania dwóch głosów, po których to podliczeniu pomiędzy Maćkiem Rzankowskim (Pogo) a Grześkiem „Grzesztofem” Górskim padł remis i tak mieliśmy dogrywkę, która stała na naprawdę dobrym poziomie. W czteroosobowym finale ostatecznie znalazł się ten drugi. Tam działo się już naprawdę wiele, a konkretną „deskorolkę” zapewnili oprócz Grzesia : Tomek Warzecha (Gravis), Tomek „Hołku” Dworzak(Emerica) i Andrzej Kwiatek (Zero, Emerica). Tutaj leciały już same grube numery, zawodnicy dawali z siebie wszystko i po 10 minutowym naprawdę konkretnym Jam Session odbyło się głosowanie. Taką samą liczbę punktów otrzymali Warzuś i Andrzejek, którzy to postanowili super finał rozegrać w dość ciekawy sposób…i tak po krótkim pojedynku w „papier nożyce i kamień” gramofon do domu zabrał Tomek Warzecha, Andrzejek zabrał do domu fanty od sponsorów, a nagrody za miejsce trzecie przypadły Tomkowi Dworzakowi.

Po części Jam Session na specjalnie do tego przygotowanej przez Techramps przeszkodzie – „ławce z oparciem”, rozegrany został Best Trik, w którym to wyróżnieni zostali Maciek Bobowski, Maciek „Johnny” Jakobszy (Es), Łukasz „Cebul” Cebula i Kamil Wielgus.

Cała impreza skatowo, muzycznie i organizacyjnie stała na bardzo wysokim poziomie. Wkrótce spodziewać możecie się wideorelacji ze „Świątecznego Dżemu”, który przygotuje obecna na tych zawodach ekipa Roadkillproductions.

Podziękowania dla organizatorów Grupy Serum i Rezerwatu Winyli, dla ekipy Pool Forum, Koncept Music Art. za nagłośnienie oraz sponsorom nagród Emerica, Altamont i Analog. Następne basenowe party już wkrótce….

Pierwsze płyty gramofonowe zostały wyprodukowane w laboratorium Menlo Park w stanie New Jersey. Zostało ono otwarte przez Thomasa Edisona i działało od 1876 do 1883 roku. Obecnie, mimo ogromnej przepaści technologicznej, która dzieli te lata od naszego roku 2008, czarny krążek nadal jest bardzo popularny i to nie tylko wśród dobrych Dj-ów, dla których grać z Cd to prawdziwa hańba, ale i melomanów, którzy uważają, ze żaden, nawet najdoskonalszy zapis cyfrowy nie jest w stanie dorównać ciepłemu, analogowemu brzmieniu płyty gramofonowej.

Dwa tygodnie temu w Krakowie powstał „Rezerwat Winyli”. Na pomysł stworzenia tego miejsca wpadł Kuba Ignaszak kilka miesięcy temu. Przebywał on wtedy w Anglii a idea zrodziła się podczas „chodzenia na płyty”. Po prostu szukając w londyńskich sklepach nowych nagrań na winylu pomyślał, że fajnie byłoby mieć takie miejsca jak te w swoim mieście. Na jednej z granych przez siebie imprez (współpracował tam z ekipą Spirythm) poznał Anię Kwiatek (zbieżność nazwisk nie jest przypadkowa. Ania jest siostrą Andrzeja Kwiatka znanego wam z Emerica Gold Rookie Contest), która stała się współzałożycielem tego projektu.

I tak 8 sierpnia Kraków zyskał pierwszy taki „Rezerwat”. Mieści się on w samym sercu krakowskiego Kazimierza na ul. Miodowej 23.

W rezerwacie znajdziecie wiele różnych gatunków muzycznych takich ja Funky, Disco, Jazz, Klasyczny Rock, Hip Hop i wiele innych. W sprzedaży są płyty zarówno nowe jak i używane. Z upływem czasu oferta muzyczna ma być stale poszerzana. Na miejscu możecie również wymieniać swoje winyle na inne, lub sprzedać je na zasadach komisowych. W ofercie jest również czyszczenie płyt, możecie też nabyć części do gramofonów.

W Rezerwacie znajdziecie albumy i książki związane ze sztuką współczesną, pop art i street art, szablony oraz trochę ubrań takich firm jak Altamont, czy, bezpośrednio związanego ze sceną muzyczną, polsko- angielskiego projektu Spirhytm. Ponadto w ofercie znajdziecie też płyty Dvd z koncertami i filmami związanymi z analogowym brzmieniem. Obecnie w przygotowaniu jest także sklep internetowy.

Czym „Rezerwat Winyli” różni się od zwykłych sklepów?Z założenia ma być miejscem dla ludzi, których interesuje muzyka i wszystko co choć trochę jest z nią związane. Odwiedzając lokal przy Miodowej 23 będziecie mogli przesłuchać niemalże każdą z dostępnych tam płyt, napić się kawy, skorzystać z bezprzewodowego internetu czy po prostu pogadać o interesujących was dźwiękach. Ekipa z „Rezerwatu” nie chce tworzyć zamkniętej społeczności Dj- ów i znawców tematu, wśród których nie znajdzie miejsca ktoś kto po prostu się nim interesuje. Projekt ma na celu popularyzację dobrej muzyki, zwłaszcza tej granej z winyli.

Jeżeli jesteście ciekawi tego miejsca, szukacie starych i nowych hitów na winylu, lub po prostu będziecie gdzieś w okolicach krakowskiego Kazimierza- koniecznie odwiedźcie „Rezerwat Winyli”, którego oferta z dnia na dzień jest coraz bogatsza a klimat tego miejsca naprawdę jedyny w swoim rodzaju.

„Rezerwat Winyli”

ul.Miodowa 23

Kraków

http://rezerwatwinyli.blogspot.com/

opublikowano na www.skateboard.pl